പിതാ രക്ഷതി കൌമാരേ, ഭര്ത്താ രക്ഷതി യൌവനെ ......
ആമുഖം:
കേരളത്തില് പല ഇടങ്ങളിലായി,പലപ്പോഴും റസ്റ്റൊരന്റില് ഒറ്റയ്ക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടുള്ള,മുപ്പതു വയസ്സില് താഴെ പ്രായമുള്ള , ഞണ്ടുകളെ പോലെ മേലാകെ ഇഴഞ്ഞു കയറുന്ന നോട്ടങ്ങളെ കുറിച്ച് ബോധവതിയായ ,ഒരു സ്ത്രീയുടെ നേരനുഭവങ്ങളുടെ കണക്കെടുപ്പ്.
"അമ്മേ, കൈ കഴുകാം" എന്നു പറഞ്ഞു മകള് തിരക്ക് കൂട്ടിയപ്പോള് "നീ പോയി കഴുകിയിട്ട് അമ്മ കഴുകാം എന്നു പറഞ്ഞു മകളെ കൈ കഴുകാനയച്ചു ,അവര് ഒന്ന് കൂടി മുന്നോട്ടാഞ്ഞിരുന്നു."കുട്ടിയെ ഒന്ന് അഭിനന്ദിക്കാനാണ് ഞാന് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയതെന്നവര്" ആമുഖമായി പറഞ്ഞപ്പോള്,അതിനും മാത്രം ഞാനെന്തു ധീര കൃത്യമാണ് ചെയ്യ്തതെന്നാലോചിച്ചു പോയി.എന്റെ പുരികം ചോദ്യ ഭാവത്തില് ഉയരുന്നത് കണ്ടാവാം ബാക്കിയും ടീച്ചര് തന്നെ പൂരിപ്പിച്ചത്."ഞങ്ങളുടെയൊക്കെ ഈ പ്രായത്തില് .പഠിത്തവും ജോലിയും തിരക്കുകളുമായി ഓടി നടക്കുമ്പോള് വിശന്നാല് പോലും ഇത് പോലെ തനിച്ചു ഹോട്ടലില് കയറി ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന കാര്യം ആലോചിക്കാനേ പറ്റില്ലായിരുന്നു. അത് കൊണ്ടെന്താ,വിശന്നു വിശന്നു നടന്നു കഴിഞ്ഞു നേരം തെറ്റി കഴിക്കുമ്പോള് വല്ലാതെ അങ്ങ് കഴിച്ചു കളയും.ഒരു പക്ഷെ അങ്ങനെ ഒക്കെയാവാം ഷുഗറിന്റെ അസുഖമൊക്കെ തുടങ്ങിയത്...കുറച്ചു ആണെങ്കിലും സമയത്തിന് ആഹാരം കഴിച്ചാല് പല രോഗങ്ങളെയും ഒരു പരിധി വരെയും തടയാനാകും എന്നാണ് എനിക്കിപ്പം തോന്നുന്നത്.കുട്ടി സീറ്റ് തിരയുമ്പോള് ഞാന് മോളോട് പറയുകയായിരുന്നു ,തനിച്ചു കയറി ഭക്ഷണം കഴിക്കാന് കാണിച്ച ധൈര്യത്തെ കുറിച്ച്....കീപ് ഇറ്റ് അപ്പ്" എന്നു പറഞ്ഞു തീരുമ്പോഴേക്കും മകള് കൈ കഴുകി എത്തിയിരുന്നു...
മനസ്സ്സുണ്ടായിട്ടല്ല, ഗതികേട് കൊണ്ടാണെന്ന്....ലാബിലേക്കുള്ള പലവക സാധനങ്ങള് തേടി രാവിലെ മുതലുള്ള നടപ്പിനിടയില് ഒരടി കൂടി മുന്നോട്ടു വെക്കാനാകാതെ വന്നപ്പോള് കഴിക്കാന് കയറിയതാണെന്നു,ഇനിയും വൈകുന്നേരം വരെ ഒരു പാട് സ്ഥലങ്ങളില് പോകാനുള്ളത് ആണെന്ന് ടീച്ചര് അറിയുന്നില്ലല്ലോ.
ടീച്ചര്ക്ക് അങ്ങനെ പറയാം.....കാരണം യുനിവേര്സിടി ഓഫീസിനു മുന്പില് വൈകുന്നേരം ബസ് കത്ത് നില്ക്കുന്നതിനിടയില് ,തട്ട് കടക്കാരന്റെ കയ്യില് നിന്ന് കഷ്ട കാലത്തിനു ഒരു ചായ വാങ്ങി കുടിച്ചു കൊണ്ട് കുറെ അധികം ആണുങ്ങളുടെ ഇടയില് നിന്നപ്പോള് ,അന്യ ഗ്രഹ ജീവിയെ കാണുന്നത് പോലെ എന്നെ അവര് ഒളി കണ്ണിട്ടു നോക്കുന്നത് ടീച്ചര് കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ!!!!!!
ഇടിയും മഴയും ഇരുട്ടും ഓടിയടുത്ത ഒരു സായാഹ്നത്തില് ,തല പൊട്ടി പൊളിയുന്ന തല വേദനയുമായി ,ഒരു കാപ്പി കുടിക്കാനായി കോഫീ ഹൌസില് ഒരു കൂട്ടം ആണ് ശിങ്കങ്ങളുടെ അടുത്ത ടേബിളില് ടീച്ചര് ഒരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്ക് എത്തിപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാവില്ല.എന്
അന്പതുകാരനും മോശമായിരുന്നില്ല നിരീക്ഷണത്തില്..ഒരു തരത്തില് കാപ്പി കുടിച്ചെന്നു വരുത്തി,അവിടെ നിന്ന് ഓടി രക്ഷ പെട്ടത്തിന്റെ അസുഖകരമായ ഓര്മ ഇപ്പോഴും തികട്ടി വരാറുണ്ട്.
അല്ലെങ്കില് ടീച്ചര് ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല .....തിയേറ്ററില് അച്ഛനും മകനുമിടയിലുള്ള സീറ്റുകളില് അമ്മയെയും പെണ്മക്കളെയും സുരക്ഷിതരാകുന്ന-ഹോട്ടെലുകളില് ഭിത്തിയരികിലുള്ള സീറ്റ് ഭാര്യക്കും മകള്ക്കും നല്കി, മറ്റാളുകള് തൊട്ടുരുമ്മി കടന്നു പോകുന്ന വഴിയരികിലെ സീറ്റ് സ്വീകരിക്കുന്ന കുടുംബ നാഥന്മാരുള്ള -പിതാ രക്ഷതി കൌമാരേ, ഭര്ത്താ രക്ഷതി യൌവനെ ലൈന് പിന്തുടരുന്ന -നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ആഭിജാത ഗ്രൂപ്പുകളെ.
ടീച്ചര്ക്ക് അറിയുമെന്ന് തോന്നുന്നു....വിശന്നു കണ്ണ് കാണാതായാലും നമ്മുടെ പെണ്കുട്ടികള് ഒരു കൂട്ടെങ്കിലും തേടാതെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാന് മുതിരാറില്ല എന്നുള്ളത്.......അതിന് ആളെ കിട്ടിയില്ലെങ്കില് വിശന്നിരിക്കുന്നത്.....
പിന്നീടാ അമ്മയും മകളും യാത്ര പറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞതിനു ശേഷം ഊണ് പൂര്ത്തിയാകുമ്പോള്,ഉള്ളത് ഉള്ളത് പോലെ പറഞ്ഞു അഭിനന്ദിക്കാന് അവര് കാണിച്ച മനസ്സിന്റെ വലുപ്പത്തെ കുറിച്ച് ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്...
N.ബി: ഈ കുറിപ്പ് മലയാളികളെ മാത്രം ഉദ്യെശിചിട്ടുള്ളത് ആണ്...
ആമുഖം:
കേരളത്തില് പല ഇടങ്ങളിലായി,പലപ്പോഴും റസ്റ്റൊരന്റില് ഒറ്റയ്ക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടുള്ള,മുപ്പതു വയസ്സില് താഴെ പ്രായമുള്ള , ഞണ്ടുകളെ പോലെ മേലാകെ ഇഴഞ്ഞു കയറുന്ന നോട്ടങ്ങളെ കുറിച്ച് ബോധവതിയായ ,ഒരു സ്ത്രീയുടെ നേരനുഭവങ്ങളുടെ കണക്കെടുപ്പ്.
"അമ്മേ, കൈ കഴുകാം" എന്നു പറഞ്ഞു മകള് തിരക്ക് കൂട്ടിയപ്പോള് "നീ പോയി കഴുകിയിട്ട് അമ്മ കഴുകാം എന്നു പറഞ്ഞു മകളെ കൈ കഴുകാനയച്ചു ,അവര് ഒന്ന് കൂടി മുന്നോട്ടാഞ്ഞിരുന്നു."കുട്ടിയെ ഒന്ന് അഭിനന്ദിക്കാനാണ് ഞാന് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയതെന്നവര്" ആമുഖമായി പറഞ്ഞപ്പോള്,അതിനും മാത്രം ഞാനെന്തു ധീര കൃത്യമാണ് ചെയ്യ്തതെന്നാലോചിച്ചു പോയി.എന്റെ പുരികം ചോദ്യ ഭാവത്തില് ഉയരുന്നത് കണ്ടാവാം ബാക്കിയും ടീച്ചര് തന്നെ പൂരിപ്പിച്ചത്."ഞങ്ങളുടെയൊക്കെ ഈ പ്രായത്തില് .പഠിത്തവും ജോലിയും തിരക്കുകളുമായി ഓടി നടക്കുമ്പോള് വിശന്നാല് പോലും ഇത് പോലെ തനിച്ചു ഹോട്ടലില് കയറി ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന കാര്യം ആലോചിക്കാനേ പറ്റില്ലായിരുന്നു. അത് കൊണ്ടെന്താ,വിശന്നു വിശന്നു നടന്നു കഴിഞ്ഞു നേരം തെറ്റി കഴിക്കുമ്പോള് വല്ലാതെ അങ്ങ് കഴിച്ചു കളയും.ഒരു പക്ഷെ അങ്ങനെ ഒക്കെയാവാം ഷുഗറിന്റെ അസുഖമൊക്കെ തുടങ്ങിയത്...കുറച്ചു ആണെങ്കിലും സമയത്തിന് ആഹാരം കഴിച്ചാല് പല രോഗങ്ങളെയും ഒരു പരിധി വരെയും തടയാനാകും എന്നാണ് എനിക്കിപ്പം തോന്നുന്നത്.കുട്ടി സീറ്റ് തിരയുമ്പോള് ഞാന് മോളോട് പറയുകയായിരുന്നു ,തനിച്ചു കയറി ഭക്ഷണം കഴിക്കാന് കാണിച്ച ധൈര്യത്തെ കുറിച്ച്....കീപ് ഇറ്റ് അപ്പ്" എന്നു പറഞ്ഞു തീരുമ്പോഴേക്കും മകള് കൈ കഴുകി എത്തിയിരുന്നു...
മനസ്സ്സുണ്ടായിട്ടല്ല, ഗതികേട് കൊണ്ടാണെന്ന്....ലാബിലേക്കുള്ള പലവക സാധനങ്ങള് തേടി രാവിലെ മുതലുള്ള നടപ്പിനിടയില് ഒരടി കൂടി മുന്നോട്ടു വെക്കാനാകാതെ വന്നപ്പോള് കഴിക്കാന് കയറിയതാണെന്നു,ഇനിയും വൈകുന്നേരം വരെ ഒരു പാട് സ്ഥലങ്ങളില് പോകാനുള്ളത് ആണെന്ന് ടീച്ചര് അറിയുന്നില്ലല്ലോ.
ടീച്ചര്ക്ക് അങ്ങനെ പറയാം.....കാരണം യുനിവേര്സിടി ഓഫീസിനു മുന്പില് വൈകുന്നേരം ബസ് കത്ത് നില്ക്കുന്നതിനിടയില് ,തട്ട് കടക്കാരന്റെ കയ്യില് നിന്ന് കഷ്ട കാലത്തിനു ഒരു ചായ വാങ്ങി കുടിച്ചു കൊണ്ട് കുറെ അധികം ആണുങ്ങളുടെ ഇടയില് നിന്നപ്പോള് ,അന്യ ഗ്രഹ ജീവിയെ കാണുന്നത് പോലെ എന്നെ അവര് ഒളി കണ്ണിട്ടു നോക്കുന്നത് ടീച്ചര് കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ!!!!!!
ഇടിയും മഴയും ഇരുട്ടും ഓടിയടുത്ത ഒരു സായാഹ്നത്തില് ,തല പൊട്ടി പൊളിയുന്ന തല വേദനയുമായി ,ഒരു കാപ്പി കുടിക്കാനായി കോഫീ ഹൌസില് ഒരു കൂട്ടം ആണ് ശിങ്കങ്ങളുടെ അടുത്ത ടേബിളില് ടീച്ചര് ഒരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്ക് എത്തിപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാവില്ല.എന്
അന്പതുകാരനും മോശമായിരുന്നില്ല നിരീക്ഷണത്തില്..ഒരു തരത്തില് കാപ്പി കുടിച്ചെന്നു വരുത്തി,അവിടെ നിന്ന് ഓടി രക്ഷ പെട്ടത്തിന്റെ അസുഖകരമായ ഓര്മ ഇപ്പോഴും തികട്ടി വരാറുണ്ട്.
അല്ലെങ്കില് ടീച്ചര് ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല .....തിയേറ്ററില് അച്ഛനും മകനുമിടയിലുള്ള സീറ്റുകളില് അമ്മയെയും പെണ്മക്കളെയും സുരക്ഷിതരാകുന്ന-ഹോട്ടെലുകളില് ഭിത്തിയരികിലുള്ള സീറ്റ് ഭാര്യക്കും മകള്ക്കും നല്കി, മറ്റാളുകള് തൊട്ടുരുമ്മി കടന്നു പോകുന്ന വഴിയരികിലെ സീറ്റ് സ്വീകരിക്കുന്ന കുടുംബ നാഥന്മാരുള്ള -പിതാ രക്ഷതി കൌമാരേ, ഭര്ത്താ രക്ഷതി യൌവനെ ലൈന് പിന്തുടരുന്ന -നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ആഭിജാത ഗ്രൂപ്പുകളെ.
ടീച്ചര്ക്ക് അറിയുമെന്ന് തോന്നുന്നു....വിശന്നു കണ്ണ് കാണാതായാലും നമ്മുടെ പെണ്കുട്ടികള് ഒരു കൂട്ടെങ്കിലും തേടാതെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാന് മുതിരാറില്ല എന്നുള്ളത്.......അതിന് ആളെ കിട്ടിയില്ലെങ്കില് വിശന്നിരിക്കുന്നത്.....
പിന്നീടാ അമ്മയും മകളും യാത്ര പറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞതിനു ശേഷം ഊണ് പൂര്ത്തിയാകുമ്പോള്,ഉള്ളത് ഉള്ളത് പോലെ പറഞ്ഞു അഭിനന്ദിക്കാന് അവര് കാണിച്ച മനസ്സിന്റെ വലുപ്പത്തെ കുറിച്ച് ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്...
N.ബി: ഈ കുറിപ്പ് മലയാളികളെ മാത്രം ഉദ്യെശിചിട്ടുള്ളത് ആണ്...
No comments:
Post a Comment